gepubliceerd op 13 juni 2023
Uit de kast komen als dokter is zo vervelend. Mensen die vervolgens allerlei invasieve privé vragen stellen, zoals is de operatiekamer niet gevaarlijk met al die scalpels, wat is de raarste ziekte die je ooit gezien hebt, hoe zit het eigenlijk met de uitbuiting van coassistenten en verplegers? Gelukkig zijn wij sekswerkers en hebben we daar geen last van!
Desondanks is uit de kast komen bij familie niet makkelijk. We zitten nogal met ze opgescheept, en sommigen van ons (ik!) hopen nog altijd dat we ooit hun goedkeuring mogen ontvangen. Best eng dus: veroordelen ze ons, wijzen ze ons af, reageren ze negatief, nu en voor altijd?
Een zaak van leven en dood
Mijn vader vroeg me ooit uit voor lunch om met me te praten. Voor zijn doen zo’n ongewoon verzoek dat ik, in combinatie met zijn eerdere hartproblemen, overtuigd was dat het een slechtnieuwsgesprek over zijn naderende dood zou zijn. In plaats daarvan wilde hij slechts mijn feedback over een tekst geschreven door een BN’er voor een kunstproject. Hoewel de BN’er bekend stond om haar taboedoorbrekende boeken rondom seks, was haar tekst nogal teleurstellend: een sekswerker leegt de bankrekening van een seks- en gokverslaafde klant zodat ze lekker veel Manolo Blahniks kan kopen. Wat een cliché – iedereen weet dat we ons zuurverdiende geld niet aan dure schoenen verspillen – we moeten er onze studie medicijnen van betalen! En onze heroïneverslaving bekostigen, onze 13 ziekelijke kindjes voeden, en onze mensenhandelaren afbetalen!
Mijn ergernis over sekswerk stereotypes in combinatie met de opluchting dat mijn vader niet stervende bleek, leidde er op de een of andere manier toe dat ik over mijn werk begon te vertellen. “Wat fijn dat je je pad hebt gevonden,” reageerde hij droogjes. Maanden later, in een ironische speling van het lot, werd ik bijna geboekt door diezelfde BN’er – zonder dat ze wist wie ik was – met het uitdrukkelijke idee daarover te schrijven.
Moraal
Mijn moeder weet niet wat ik doe, ze is nog steeds niet over de (nep) navelpiercing die ik op mijn dertiende had, dus stapje voor stapje. We hoeven het ook aan niemand te vertellen – het is ons leven, sekswerk is maar een baan, niet het brandmerk dat de maatschappij vindt dat het is. Bovendien kan openheid onze fysieke, emotionele en financiële veiligheid in het geding brengen.
Maar het kan best dat je je werk niet voor je familie wil verbergen. Een dubbelleven kan doodvermoeiend zijn. Als ze niet goed reageren, kun je ze trainen door veroordelende of beledigende gesprekken af te kappen, dan komt de boodschap uiteindelijk wel aan. Zo niet, dan is een jaar meer dan genoeg tijd om aan het idee te wennen en zich over de teleurstelling heen te zetten dat hun kind niet voor een leuk bedrijf werkt dat… water onttrekt uit arme landen en het aan hen terug verkoopt in plastic flesjes, olierampen in de doofpot stopt, de belastingdienst helpt met etnisch profileren, of oxycodon onderzoekt in een prestigieus farmaceutisch lab. Een klein gesprekje over normen en waarden en carrièrekeuzes kan tenslotte ook geen kwaad.
Illustratie door Margreet de Heer
Pleasure Providers Pillow Talk: een avond om samen te komen, te rusten en te vieren.
ARTIKEL: Vrijdag 2 Juni vierden we Internationale Sekswerker Dag. Dit jaar bezocht Gigi Queerlove de Pleasure Providers Pillow Talk. Een avond georganiseerd door Kami Million in de Amsterdamse boekenwinkel San Seriffe.
Rood licht? Camera? Actie! Whorehouse Cinema.
ARTIKEL: In het laaste weekend van maart organiseert Queer.Red hun eerste meeerdaagse festival, Whorehouse Cinema in Cinetol Amsterdam. Net als hun eerdere events is het programma doordrenkt met sekswerkkunst.
Hoeveel tijd geef ik een nieuwe partner om mijn werk te begrijpen?
COLUMN: Een nieuwe liefde had me naar een Grieks eiland gebracht en terwijl ik daar genietend aan het rietje van mijn frappé sabbelde en het zand mijn tenen kriebelde, donderde opeens mijn roze bril van mijn neus.
